Nasze życie jest jak uciekający pociąg, 

zawsze się gdzieś śpieszy 

i zawsze jest gdzieś spóźnione. 

Czasem mija małe stacyjki, 

te najpiękniejsze, 

nie dostrzega drobnych rzeczy, 

które sprawiają, 

że nasze życie jest takie piękne. 

Czasem na dużych stacjach 

oglądamy przez szybę tłok ludzi, 

którzy przychodzą i odchodzą. 

Łzy z powodu rozstań 

uśmiechy przy powrotach. 

Na różnych stacjach splatają się nasze tory życia. 

Czasem mocno plączą się 

by istnieć w jedności 

i już do końca zostać razem, 

a czasem niestety nadchodzi rozdroże. 

Piękne pociągi naszych dążeń i marzeń, 

naszej wiary i nadziei. 

Sprawmy by w naszych rękach 

zawsze były zwrotnice naszego losu. 

Byśmy sami naszymi dążeniami 

otaczali się ciepłem i uczuciem 

i nigdy nie czuli, 

że stoimy samotni na jakiejś stacyjce, 

bo zawsze znajdzie się ktoś kto z nami poczeka... 

 - Autor nieznany